Een half jaar verder

Het eerste halfjaar na mijn operatie voelt als een mix van kleine stappen, grote gevoelens en momenten die ik nooit zal vergeten. Het was wennen aan mijn nieuwe lijf, mijn nieuwe ritme en mijn nieuwe grenzen. Sommige dagen gingen moeiteloos, andere dagen voelde ik me beperkt en gefrustreerd. Dat zijn de ups en downs waar je niet omheen kunt. Maar juist die momenten leerden me luisteren naar mezelf en geduld hebben.

Tussen al het herstellen door waren er ook mooie, bijna magische momenten. We kochten een koophuis – iets waar we lang van hebben gedroomd. We maakten van ons geregistreerd partnerschap een kleine viering van ons samen zijn. En we genoten van korte, maar heerlijke vakanties. Momenten waarin ik voelde: dit is het leven, dit is wat telt.

Het is grappig hoe het voelt om te genieten terwijl je tegelijkertijd voorzichtig moet zijn. Een hapje te veel, een wandeling die te lang lijkt, en je lijf herinnert je eraan dat herstel prioriteit heeft. Toch leer ik nu: genieten is niet altijd groots of perfect. Soms zit het in een kopje koffie op het balkon, een lach tijdens het inrichten van ons nieuwe huis, of een rustig moment samen op vakantie. Het zijn die kleine momenten die echt blijven hangen.

Dit halfjaar heeft me laten zien dat balans vinden een kunst is. Balans tussen herstel en plezier, tussen vooruitgang en geduld. Het is niet altijd makkelijk, maar het is waardevol. En het mooiste van alles? Ik kan nu al zien hoeveel ik heb geleerd, gegroeid en genoten – op mijn eigen tempo.

Het grappige is dat anderen het vaak eerder zien dan ikzelf. De eerste keer dat mensen je zien na je operatie “Wat zie je er anders uit!”. De eerste keer shoppen bleek mijn kledingmaat al kleiner, maar ik zag het zelf nog helemaal niet. Het is gek hoe het lichaam verandert voordat je hoofd het bijhoudt  gelukkig hebben de complimentjes en de foto’s me af en toe een reality check gegeven. 😅

Het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Er waren ook momenten dat ik terugviel naar vloeibaar eten, omdat mijn lijf het simpelweg nodig had. Een hapje te veel, of een dag dat alles anders liep, en ik moest even terugschakelen. Ook het slikken van multivitaminen gaat nog steeds niet altijd soepel; de meeste pillen kan ik gewoon niet verdragen. Die angst om dan weer terug te moeten naar vloeibaar eten is er nog altijd. 

Die momenten zijn frustrerend, dat geef ik toe. Maar ze horen erbij. Ze laten me zien dat herstel geen rechte lijn is, dat het soms stap terug betekent voordat je weer vooruit kan. Makkelijk, nee dat is het zeker niet.

Na een halfjaar stond de eerste halfjaarlijkse controle bij de chirurg en diëtist op de planning. Natuurlijk was ik gespannen: zou alles goed zijn, of zouden er zorgen zijn? Gelukkig was alles in orde. Mijn gezondheid en herstel zagen er goed uit, en dat gaf een enorme opluchting.

Toch was er één punt van aandacht: het gewichtsverlies ging iets te snel. In eerste instantie voelde ik me daar onzeker over. Te snel afvallen klinkt misschien positief, maar het kan ook riskant zijn. Het was een reminder dat herstel niet alleen gaat om cijfers op de weegschaal, maar vooral om een gezonde balans.