Als ik nu, een halfjaar later, terugkijk op mei 2025 voelt het alsof ik naar een andere versie van mezelf kijk. Nog herkenbaar, maar duidelijk onderweg. Het eerste halfjaar na mijn operatie was een mix van kleine stappen, grote gevoelens en momenten die ik nooit zal vergeten. Het was wennen aan mijn nieuwe lijf, mijn nieuwe ritme en vooral mijn nieuwe grenzen. Sommige dagen gingen moeiteloos, andere dagen voelde ik me beperkt en gefrustreerd. Dat zijn de ups en downs waar je niet omheen kunt. Maar juist die momenten leerden me luisteren naar mezelf en geduld hebben — iets waar ik voorheen niet bepaald om bekend stond.
Een jaar na mijn operatie zat ik daar weer. De jaarlijkse controle. Waar ik een halfjaar geleden vooral gespannen was, voelde ik nu iets anders: rust, maar ook nieuwsgierigheid. Hoe zou mijn lichaam het doen na een jaar? En misschien nog belangrijker: hoe stond ík erin?
In de maanden daarvoor was er iets nieuws ontstaan: de neiging naar zoet. Alsof ergens diep vanbinnen een geheime suikerknop was omgezet. Het kwam uit het niets. Waar ik altijd hartig was ingesteld, merkte ik ineens dat mijn gedachten afdwaalden naar zoet. Geen honger, geen echte trek — meer een verlangen. Bij de diëtist viel het kwartje. Mijn lijf zocht snelle energie, oude patronen die zich lieten zien nu eten niet meer vanzelfsprekend was. Dat inzicht gaf rust.
In plaats van streng te zijn, leerde ik ermee omgaan. Kleine, bewuste keuzes. Iets zoets combineren met eiwitten, mezelf afleiden, of gewoon eerlijk tegen mezelf zijn: oké, dit gevoel is er, maar ik hoef er niet altijd iets mee te doen. En soms deed ik dat wel — zonder schuldgevoel. Dat voelde als groei. Misschien wel de grootste winst van dit jaar.
Tijdens de controle kwam er één aandachtspunt naar voren: mijn gewichtsverlies ging nog steeds behoorlijk snel. En hoe tegenstrijdig dat ook klinkt, het maakte me onzeker. Waar mensen om me heen inmiddels zeiden: “Je moet nu echt niet meer afvallen hoor”, voelde ik zelf vooral de verantwoordelijkheid om goed voor mijn lichaam te zorgen. Te snel afvallen klinkt als iets positiefs, maar het is ook een signaal. Een reminder dat deze reis niet draait om steeds minder wegen, maar om balans. Om voeding die me voedt, kracht die ik opbouw en zorg voor mezelf — fysiek én mentaal.
Nu, in november 2025, kijk ik met zachtheid terug op dat eerste jaar. Het was intens, leerzaam en soms confronterend, maar vooral waardevol. Dat eerste halfjaar legde de basis, maar dit hele jaar heeft me iets veel groters gebracht: vertrouwen. Vertrouwen in mijn lijf, in mijn keuzes en in het tempo dat bij mij past. Niet alleen een lichter lichaam, maar een bewustere, mildere versie van mezelf. 💛
